Het wk is weer begonnen. Het eerste wat je ziet op tv als je hem aanzet is voetbal. Want het wk wordt natuurlijk op nl 1 uitgezonden. Wat dan wel weer fijn is voor de supporters en ook de niet-supporters is dat de meeste scholen een verkort lesrooster hebben of lessen die uitvallen, zodat we voetballen kunnen kijken. Waar slaat dat eigenlijk op. Het is maar een stom spelletje. Als het nederlandse waterpolo-team olympisch kampioen wordt is er niemand die er naar omkijkt. Achja, ik vind het niet erg. Al zou het wel leuk zijn als meer mensen iets van waterpolo af wisten. Dat zou natuurlijk mooi zijn. Dan zouden er meer mensen komen kijken bij de wedstrijden. (nu is maar de helft van de tribunes bezet, en dan bijna alleen met familie en waterpoloërs) Ik vind het onzin dat voetbal alle aandacht krijgt. Al is voetbal leuker dan tennis natuurlijk. Want daar staan ze een beetje met zn tweeën te kreunen om een klein geel balletje. Maar die sfeer om voetbal heen is toch wel een hele goeie. Als het wk nog niet eens is begonnen zijn er al een heleboel huizen en straten oranje gekleurd met vlaggetjes. Het rood-wit-blauwe vlaggetje mogen we ook niet vergeten! Maar de oranje kleur die overheerst wel natuurlijk. De kleur van Nederland. Dé kleur van het Nederlands elftal. Geweldig, ahum. Persoonlijk vind ik dat oranje nou niet echt een fantastische kleur is. Doe maar gewoon rood-wit-blauw. Brazilië doet het toch ook gewoon met geel/groen (weetikveel) dezelfde kleuren als op de vlag? Nee, Nederland niet. Nederland moet anders, die moet opvallen met hun oranje kleur. En eigenlijk vind ik het totaal niet erg. Want wat is nou mooier dan een oranje gekleurde binnenstad met koninginnedag/nacht. Nee, ik zit er niet mee. Mensen worden wel vrolijk van oranje, of dat komt van het bier natuurlijk ;)

Wiedersehen! 

It's a good thing I was born a girl or I would definitively have become a drag queen.

                  Een been ben ik verloren,

een been hangt eraan.

Ik moet het nu gaan zoeken,

anders kan ik niet meer gaan.

Er kwamen vele benen,

één paste er god zij dank.

Die mocht ik gelukkig lenen,

nu loop ik alleen nog mank.

Het werd me steeds aangeboden,

als ik niet meer goed kon staan.

Maar na een periode,

zal alles beter gaan.

Ik wil het been nog voorstellen,

echte vriendschap is de naam.

Die kunnen we altijd bellen,

als we weer wat wankel staan.

Het is toch te gek, die wereld. En dan te gek op twee manieren ;). Want het is ontzettend leuk, maar ook ontzettend vreemd hier. Neem nou muziek, als ik mijn muzieklijst doorneem, dan kom ik de beste liedjes tegen, bijvoorbeeld een oude van Cascada. En die zijn vaak nog beter dan de nieuwere nummers van dezelfde artiesten. Alsof ze ondertussen veranderen. Nou is iemand die nog niet beroemd is misschien wel heel anders dan iemand die al succes heeft. Dat kan. Ook al vind ik het raar. Maar wie ben ik. Eén van de miljarden op deze aardbol. Dat is niks waard natuurlijk. Al ben je in je familie 1 van de 10 of 20, misschien wel 30, en dan ben je al snel meer waard. Dat is wel fijn. Want van die miljarden mensen op deze aardbol, ken je echt maar weinig mensen. Vreemd toch. Je kent bijvoorbeeld in Nederland misschien maar 100 mensen, misschien wat minder, misschien wat meer. Maar dat is weinig. Als je uiteindelijk dan kijkt hoe klein ons land is vergeleken met andere landen. Maar wat zou het ook. Ik kom er achter dat een blog hebben wel fijn is. Want dit had iets kunnen zijn waar ik een kwartier over kon nadenken waarna ik hoofpijn zou hebben of moe zou zijn. En nu hoeft het niet. Wat is bloggen toch fijn! Hmm.. maar het is natuurlijk niet alles. Hoewel ik nu al een beetje verslaafd ben hoor. Maar hoe kan dat eigenlijk, want ik krijg geen reacties ofzo, als je het mij vraagt leest niemand dit. Maar daar zit ik niet mee. Het is beter dan dat je het allemaal moet opschrijven. Want zoals ik nu bezig ben had ik al ontzettende pijn in mijn hand.

Ik sta op het punt om best wat op te geven in mijn leven, en daar kom ik nu pas achter. Ik heb nu ongeveer 8 jaar dwarsfluit gespeeld, waarvan 7 jaar les gehad. Moet je nagaan, dat is heel wat. En nu wil ik het opgeven voor iets wat ik nog geen 3 jaar doe. Waterpolo. Het is een geweldige sport, met fantastisch gezellige mensen. Dat zeker. Maar toch, wat is het eigenlijk waard als je kijkt naar de jaren dat ik muziek heb gespeeld. En tóch geef ik het op. Bij de muziekvereniging waar ik nu 4 jaar bij zit heb ik mijn allerbeste vriendin ontmoet. Wat heb ik veel met haar gelachen zeg. En nog steeds. Het is bijna zomervakantie en dan is de vaste donderdagavond niet meer. Geen leo meer. Jammer. Maar ik heb nu gekozen, en ik ga er voor. Als het na volgend jaar weer anders wordt, en ik heb er wel tijd voor, ga ik zeker terug. In de tussen tijd probeer ik een eigen fluit te regelen. Als het al lukt. Ik probeer namelijk nooit te stoppen, want ik vind het wel zonde.

Wat een verhaal, wat een gezeur. Het is tijd dat ik ophou geloof ik. Laat ik dit maar voor me houden:

Don't cry because it's over, smile because it happened.

lovex

Ik lig nu al 3 dagen op bed met hoofdpijn. Dat is natuurlijk klote. Maar ik ben zoals ik ben, dus zodra het afzakt ga ik achter de computer zitten (slechtslecht). Maargoed. Ik bedacht mij dat ik eens iets nieuws wilde proberen. Bloggen, ja, dat leek me wel wat. Hoewel ik niet precies weet wat mensen met mijn verhalen aan moeten, maar dat maakt me niks uit, zolang ik er maar blij mee ben geloof ik. Dus eindelijk is die hoofdpijn afgezakt, en daar ben ik blij om geloof me. Hoewel ze wel zeuren op school dat ik ongeloofwaardig overkom. En bedankt. Als ik denk; hee het gaat beter. Dan ga ik weer proberen dingen te doen. Als dat dan op donderdagavond valt dan ga ik gewoon naar de muziekvereniging. Hoewel ik sowieso al later ging doordat de tandarts me driedubbel had verdoofd. En ik speel dwarsfluit, dus stel het je voor. (met verdoving is dat niet makkelijk, geloof me!). Haha, ik hou er van; onnuttig bezig zijn. Een beetje een verhaaltje typen over jezelf, dingetjes uitproberen met de opmaak, en er daarna keihard om lachen. Ja, dat ben ik wel. Lachen lachen lachen. Ik kan ook fanatiek sporten en discussiëren. Ik bedoel 4x in de week trainen is toch redelijk fanatiek, toch? En anders maar niet . Ik heb vandaag nog een hele belangrijke lifechanging beslissing gemaakt. Jaja, en die maak ik nooit. En als ik ze maak, maak ik ze niet waar. Maar deze wel, want ik ga nooit meer bibberend in die tandartsstoel zitten. Ik weet niet of je hem al kan raden, maar ik ga zorgen dat mijn gebit perfect verzorgd word. Ook al haat ik flossen en mondwater. Tandenpoetsen zal wel genoeg zijn. I hope so. Zo zit ik in elkaar; regeltjes voor mezelf bedenken en daar een tijdje op letten, en het dan weer straal vergeten. Zo herkenbaar voor mij. Waar zo'n idee om te gaan bloggen allemaal op uitdraait; grote onzin! Okee, dat was wel weer genoeg onzin. Nu moet ik eerst gaan bedenken of ik hier wel mee doorga, en of ik daar wel zin in heb. Dat laatste sowieso. Maar dan moet ik eerst tijd vinden.

See you later, alligator!

You will do foolish things, but do them with enthusiasm ;)